الکی نشستم شبکه هارو بالا پایین میکنم. این خواب بعدظهر باهام کاری کرده که حوصله زبان خوندن هم ندارم. مستر جان امروز زودتر راه افتاده داره میاد خونه. امیدوارم با این وضع آنفولانزا که افتاده بین مرد مریضی تو خونه نیاره. منم همش نگرانم از بچه های مدرسه چیزی نگیرم اما حواسم نیست اون بیماری سختی که گرفتم و تا سر حد مرگ پیش رفتم از مسترجانم گرفتم. تازه الان خبردار شدم اون یکی دامادمون هم آنفولانزا گرفته و بیچاره خواهرم که حالا باید نگران باشه که بچه شون نگیره. بچه شون انقدر بدنش ضعیفه که اگه بگیره تا

روزایی که کلاس مجازی داریم از بس این گوشی دستمه روانی میشم دیگه. ساعتها محتوا میسازم، دهنم سرویس میشه تا تو شاد بارگزاری کنم آخرشم نمیدونم بچه ها نگاه میکنند یا نه. مجازی دردسرش زیاده، اگه انقدر مریضی و آلودگی نباشه حضوری خیلی خوبه. اما انقدر آنفولانزا فراگیر شده که اصلا هیچ جا نمیتونی در امان باشی ازش. آنفولانزایی که بد میندازه همه رو. روانم خسته ست. ذرت گذاشتم پخت برای شب، میخواستم کنارش میگو سخاری کنم اما دیدم حوصله شو ندارم بیخیالش شدم. اما حالا احساس گرسنگی میکنم. میخوام یه کاری کنم، یه کار